Αμερικάνικος (Καλαμάτα)

Θερινός
Πηγή φωτο mes.sch.gr

Λαού (Καλαμάτα)

Θερινό.
Πηγή φωτο mes.sch.gr

Πανελλήνιον (Καλαμάτα)

Παραλία, Θερινός.
Πηγή φωτο mes.sch.gr

Drive In (Καλαμάτα)

Drive in.
Πηγή φωτο retromaniax.gr

Αθηναϊκός (Καλαμάτα)

Παραλία, Θερινός
Πηγή φωτο mes.sch.gr

Ακρίτα (Καλαμάτα)

Πηγή φωτο mes.sch.gr

Θερινό.
Πηγή φωτο mes.sch.gr

Ακτή (Καλαμάτα)

Πηγή φωτο mes.sch.gr

Παραλία, Θερινό.
Πηγή φωτο mes.sch.gr

Πανταζοπούλειον (Καλαμάτα)

Χειμερινό.
Πηγή το site της emporiki.bank

Κάστρο (Καλαμάτα)



Πηγή φωτο mes.sch.gr

Πηγή φωτο mes.sch.gr

Πηγή φωτο mes.sch.gr

Χειμερινό & Θερινό. Σιδηρ. σταθμού.

Ξεκίνησε το 1963.

Έκλεισε και έγινε Αγροτική τράπεζα.

Πηγή φωτο εφημερίδα "Τα Νέα"

29/02/1964

Άρθρο από tharrosnews.gr

Στη συνέχεια, ένας άλλος ωραίος και σύγχρονος κινηματογράφος εμφανίζεται. Ήταν το «Σινέ – Κάστρο» στη θέση της σημερινής Αγροτικής Τράπεζας. Τον έφτιαξε ο Λεωνίδας Παπασπύρου, με πρωτοποριακή  κατασκευή της οροφής, η οποία ήταν… κινούμενη. Έτσι, παρέμενε και χειμερινός και θερινός.





Αργώ ή Μελά (Καλαμάτα)

Πηγή φωτο mes.sch.gr

Χειμερινό.
Πηγή φωτο εφημερίδα
"Τα Νέα" 27/09/1968.
 

Αστέρια (Καλαμάτα)

Πηγή φωτο mes.sch.gr

Πηγή φωτο mes.sch.gr

Πηγή φωτο mes.sch.gr

Παραλία, Θερινό.
Πηγή φωτο mes.sch.gr

Άρθρο από tharrosnews.gr

Λίγο αργότερα εμφανίστηκε και ο τρίτος κινηματογράφος, το «Σινέ – Αστέρια» στην παραλία, από τον Βασίλη Κοκκινογούλη. Βέβαια, ήταν μόνον καλοκαιρινός, αλλά με πιο σύγχρονα έργα, καουμπόικα, Ζορό, περιπέτειες κ.ά.

Τριανόν (Καλαμάτα)

Πηγή Facebook/Δήμος Καλαμάτας

Πηγή φωτο mes.sch.gr

Πηγή φωτογραφίας lyrasi.blogspot.gr

Πηγή φωτο εφημερίδα "Τα Νέα" 21/12/1963.



Πηγή φωτογραφίας facebook.

ΤΡΙΑΝΟΝ Πλ. Τζανή. 
Χειμερινό & Θερινό. 
Ξεκίνησε το 1932. Ιδιοκτησία  
Θέμη Κουντούρη.Το θερινό στη 
ταράτσα, τώρα είναι καφετέρια
Προσφορά Ελένη Γιαννακοπούλου,
20/06/11.

Άρθρο από tharrosnews.gr

 Το «Τριανόν» ξεκίνησε ως καφεζαχαροπλαστείο, στο γνωστό κεντρικό σημείο της πόλης. Επιχειρηματίας ήταν ο Παν. Αντωνόπουλος, ο οποίος είχε έρθει το 1930 από την Αμερική. Ήταν ωραίος τύπος. Λεπτός, γκριζομάλλης και με πολύ ευγενικούς τρόπους. Παντρεύτηκε την Ευγενία, το γένος Κουντούρη και απέκτησαν δύο παιδιά, την Έφη και τον Κώστα. Ο έξυπνος επιχειρηματίας, αντιλαμβανόμενος ότι το καλαματιανό κοινό διψούσε για θεάματα και εκμεταλλευόμενος την πελατεία που είχε δημιουργήσει, έφτιαξε τον κινηματογράφο. Στην κάτω αίθουσα χειμερινό και πάνω στην ταράτσα του κτηρίου καλοκαιρινό.

Ηλέκτρα (Καλαμάτα)

Πηγή φωτο Giannis Tavoulareas

Πηγή εφημερίδα "Μεσσηνιακόν Βήμα" 05/03/1967.

Πηγή φωτογραφίας lyrasi.blogspot.gr

Πηγή φωτογογραφίας platykalamata.blogspot

Πηγή calommata.blogspot

Πηγή calommata.blogspot

Πηγή Eleftheriaonline.gr

ΗΛΕΚΤΡΑ Χειμερινό. 1962 - 1992.
Προσφορά Ελένη Γιαννακοπούλου,
20/06/11.

Από Eleftheriaonline.gr Με "Ηλέκτρα" άνοιξε η "Ηλέκτρα"

"Σαν παλιό σινεμά…" έρχονται στο μυαλό οι στίχοι του Αρη Δαβαράκη όταν ψάξει κανείς τα στοιχεία για την ιστορία των κινηματογραφικών αιθουσών που λειτούργησαν στην Καλαμάτα τα τελευταία εκατό χρόνια.

Αφορμή μας έδωσε η 50η επέτειος από τότε που άνοιξε η (πρωτοποριακή για την εποχή της) "Ηλέκτρα" ως κινηματοθέατρο.

Η "Ηλέκτρα" ξεκίνησε τη λειτουργία της στις 4 Οκτωβρίου 1962 και σταμάτησε να λειτουργεί ως σινεμά στις 9 Νοεμβρίου 1992, ακολουθώντας μια πορεία ως νυχτερινό κέντρο, κατόπιν ως θεατρική αίθουσα για να καταλήξει ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο που καταρρέει λίγο λίγο.

Στο διάστημα των τριών δεκαετιών (’62-’92) πάντως γνώρισε στιγμές δόξας που όποιος δεν τις έζησε εκείνη την εποχή, δύσκολα μπορεί να τις φανταστεί σήμερα.

Χαρακτηριστικό είναι ότι η έναρξη έγινε με την "Ηλέκτρα" του Ευριπίδη στην θρυλική πλέον κινηματογραφική της απόδοση από τον Μιχάλη Κακογιάννη.

Η "Ηλέκτρα" (ως κινηματοθέατρο) οφείλει το όνομά της όχι στην κόρη του Αγαμέμνονα αλλά στην κόρη του Νίκου Στασινόπουλου που ήταν ο επιχειρηματίας που δημιούργησε και λειτούργησε το συγκεκριμένο χώρο.

Συνέχισε για χρόνια να προβάλλει ότι κλασικό ή και πρωτοποριακό υπήρχε στο χώρο του σινεμά, ενώ φιλοξενούσε και θεατρικές παραστάσεις με σταρ της εποχής αλλά και συναυλίες με τα πρώτα ονόματα της ελληνικής (κυρίως ποπ) μουσικής.

Οι σαραντάρηδες και... κάτι του σήμερα, προφανώς θα θυμούνται τον χαλασμό που έγινε το 1983 όταν "Η Στροφή" του Γιάννη Δαλιανίδη παιζόταν για μια εβδομάδα και στο "Βακαλοπούλειο" και στην "Ηλέκτρα" παρουσία του πρωταγωνιστή της Πάνου Μιχαλόπουλου, που κατάγεται από την Μικρομάνη.

Χαρακτηριστικό είναι ότι εκείνη την εβδομάδα, κόπηκαν 9.478 εισιτήρια (τα 6.473 από 10 έως 16 Ιανουαρίου 1983 στο Βακαλοπούλειο και τα 3005 μόνο για το τριήμερο 10, 11, 12 Ιανουαρίου στην Ηλέκτρα)

ΠΑΡΑΔΟΣΗ 

Η Μεσσηνιακή πρωτεύουσα είχε παράδοση και στο σινεμά, αφού από τις αρχές του 1900 μέχρι και το 1968 (όπου και σταμάτησε η δημιουργία νέων αιθουσών στην πόλη) λειτούργησαν στην Καλαμάτα 12 συνολικά χειμερινοί και θερινοί κινηματογράφοι.Το "Τριανόν", ο "Εσπερος" (στην κεντρική πλατεία), η "Ηλέκτρα" (στην Αναγνωσταρά), το "Σινέ Κάστρο" (στη σιδ. Σταθμού όπου σήμερα είναι η Αγροτική Τράπεζα), η "Οασις" (στην Καλλιπατείρας) λειτουργούσαν και ως χειμερινοί και ως θερινοί, ενώ στους χειμερινούς προστίθεται και το "Βακαλοπούλειον". Στα θερινά σινεμά συμπεριλαμβάνονταν επίσης, τα "Αστέρια" (Ακρίτα και Σανταρόζα), η "Αργώ" (που μετέπειτα έγινε "Μέλλα" στην Αθηνών κοντά στο καφενείο Κανάρη), το σινέ "Ακρίτα" (απέναντι από το 3ο δημοτικό), η "Ακτή" ήταν στο ξενοδοχείο Βαλάση στην παραλία, ο "Απόλλων" (Ιατροπούλου πάνω από το Βακαλοπούλειον) και ο "Κήπος της Εδέμ".Μάλιστα στον "Κήπο της Εδέμ" ακόμα υπάρχουν τα μηχανήματα, τα καθίσματα και όλος ο εξοπλισμός και όπως μας είπε ο Δημήτρης Κεφάλας (που είναι ο άνθρωπος που λειτούργησε τους πιο πολλούς από τους κινηματογράφους της Καλαμάτας για πάνω από σαράντα χρόνια) αν κάποιος θελήσει να τον λειτουργήσει και πάλι είναι ζήτημα 2-3 ημερών.Ο πιο παλιός μάλιστα από τους κινηματογράφους ήταν ο "Κήπος της Εδέμ" καθώς είναι καταγεγραμμένο πως είχε παίξει αμερικάνικο φιλμ το 1905. Η Καλαμάτα ήταν από τις πρώτες πόλεις που είχαν σινεμά καθώς είχε πολλούς ξένους κατοίκους με εμπορικές δραστηριότητες που είχαν αναπτύξει στην περιοχή λόγω του λιμανιού.Το επόμενο κτίριο που δημιουργήθηκε ήταν το "Σινέ Τριανόν" το 1933 και την ίδια χρονιά ο "Εσπερος", ενώ ακολούθησε η "Ηλέκτρα" το 1962, το "Σινέ Κάστρο" το 1963, η "Όαση" το 1965, ο "Απόλλων" το 1967 και το "Βακαλοπούλειο" το 1968.Η επαφή του κόσμου με τον κινηματογράφο τις δεκαετίες του ’60 - ’70 αλλά και ’80 (πριν την εμφάνιση της ιδιωτικής τηλεόρασης δηλαδή) ήταν πολλαπλάσια σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα ή και με τα δεδομένα λίγων χρόνων πριν. Για παράδειγμα μόνο για το έτος 1968 έχουν καταγραφεί πανελλαδικά 140 εκατομμύρια εισιτήρια εκ των οποίων στην Καλαμάτα εκείνη τη χρονιά κόβονται 3,5 εκατομμύρια εισιτήρια.

ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΙΝΕΜΑ...  

Η ζωντανή ιστορία του κινηματογράφου στην Καλαμάτα είναι ο Δημήτρης Κεφάλας που άρχισε να δουλεύει στο σινεμά από μικρό παιδί, αμέσως μόλις έκλεισε τα 14. Νωρίτερα, ήταν αδύνατον να πάρει κάποιος άδεια να εργαστεί σε κινηματογραφική αίθουσα, αφού προβάλλονταν και ακατάλληλες σκηνές. Υπόψιν ότι τότε "ακατάλληλο" θεωρείτο ακόμα και το φιλί στα χείλη πόσο μάλλον η θέα του γυναικείου στήθους. «Στο σινεμά με έφερε η ανάγκη του βιοπορισμού, έψαχνα για το μεροκάματο εκείνα τα δύσκολα χρόνια και βρήκα εκεί. Η τυχαία αυτή ενασχόληση όμως δεν άργησε να γίνει αγάπη, μεράκι κι έτσι έμεινα και μάλιστα έγινα και μηχανικός προβολής. Το πρώτο πτυχίο του βοηθού μηχανικού το πήρα το 1964 και το πτυχίου του χειριστή το 1967» μας λέει ο κ. Δημήτρης.Τον χώρο του κινηματογράφου τον άφησε το 2005 όταν στις 31/12 εκείνης της χρονιάς έγινε η τελευταία προβολή στο "Βακαλοπούλειο" του οποίου είχε την επιχειρηματική εκμετάλλευση κι όπως μας εξομολογείται το μεράκι του έχει μείνει ακόμα κι αν ήταν τότε πιο ευνοϊκές οι συνθήκες μπορεί και να μην εγκατέλειπε το σινεμά.«Η αλήθεια είναι ότι ο κινηματογράφος θέλει χέρια, είναι σκλαβιά γιατί απαιτεί πολύ από το χρόνο σου. Δεν είναι μόνο οι πολλές ώρες των προβολών αλλά και οι ώρες που πρέπει να διαθέσεις για τη συντήρηση του χώρου. Φανταστείτε ότι τις Κυριακές παίζαμε στο Σινεάκ από τις 10 το πρωί και στις γιορτές από τις 2 το μεσημέρι. Και πάλι δεν θα το έκλεινα αν πέρναγε ο νόμος το 1986 για προσωρινή κατάργησης του φόρου των δημοσίων θεαμάτων στις σεισμόπληκτες περιοχές. Τα χρήματα που μας αναλογούσαν δεν ήταν σπουδαία γιατί ο κόσμος είχε μειωθεί αρκετά αλλά και από το εισιτήριο το 40% το έπαιρναν για τα διάφορα τέλη. Στο μεταξύ ήταν και η εποχή που είχαν σταματήσει οι εμπορικές ταινίες που τράβαγαν κόσμο. Ειδικά μετά το 1977 που πέθανε ο Φίνος άρχισε σιγά σιγά η φθορά» μας λέει νοσταλγώντας εκείνα τα χρόνια ο Δημήτρης Κεφάλας.Πάντως από τότε που άφησε τη μηχανή, δεν μπαίνει πια ούτε σε κινηματογραφική αίθουσα, αφού όπως λέει «ξέρω ότι δεν θα δω αυτό που θέλω από άποψη ποιότητας. Μην νομίζετε ότι τα σύγχρονα μηχανήματα και η τεχνολογία έχουν την ίδια απόδοση με το φιλμ που παίζαμε εμείς. Προτιμώ να κάθομαι σπίτι μου και να βλέπω ταινίες στην τηλεόραση και να μην έχω απαίτηση ποιότητας» καταλήγει.

Έσπερος (Καλαμάτα)

Πηγή φωτο Facebook/Παλιές φωτο Ελλάδας

Πηγή φωτο mes.sch.gr

 

Πηγή από το αρχείο του
Γ. Μπακούρου 1966.

Πηγή φωτο mes.sch.gr

Πηγή φωτο ebay.com

Πηγή φωτογραφίας lyrasi.blogspot.gr



Πηγή φωτο εφημερίδα "Τα Νέα" 14/11/1966.



Προσφορά Ελένη Γιαννακοπούλου, 20/06/11.
Σημερινό οικόπεδο.

ΕΣΠΕΡΟΣ  Πλ. Βασ. Γεωργίου Β.

Χειμερινό & Θερινό. Ξεκίνησε

το 1933. Το θερινό έγινε οικόπεδο

Πηγή παλιά φωτογραφία.

Άρθρο από tharrosnews.gr

Την ίδια εποχή άνοιξε απέναντι και ο επιχειρηματίας Γ. Αγγελόπουλος τον «ΕΣΠΕΡΟ». Ο χειμερινός ήταν παραπλεύρως της Λαϊκής Σχολής και ο θερινός απέναντι στη γωνία των οδών Γιατράκου και Κροντήρη, σημερινό άκτιστο οικόπεδο. Οι δύο κινηματογράφοι γνώρισαν τότε δόξες. Είχαν περάσει απ’ τις αίθουσές τους πολλοί αθηναϊκοί θίασοι. Θυμάμαι, είχαν έρθει ο Χατζηχρήστος, η Σοφία Βέμπο, ο Μανέλης, η Ζωζώ Σαπουντζάκη, οι αδελφές Καλουτά κ.ά. Ακόμα, γίνονταν εκδηλώσεις και συναυλίες χορωδιών και πολιτιστικών συλλόγων του τόπου. Τα έργα που έφερναν ήταν κυρίως ελληνικά. Ιστορίες της πόλης και του χωριού, αισθηματικά και δακρύβρεκτα, γιατί αυτά άρεσαν πολύ. -